Արտյոմ Խաչատրյանը՝ PAUL-ը Հայաստան «բերելու» եւ «Գալաքսիի» զարգացման ծրագրերի մասին

Օրվա սկիզբը PAUL-ում

PAUL-ում օրը սկսվում է առավոտյան 3-ին, երբ վառվում է առաջին վառարանը: Ժամը 08:01-ին ցուցափեղկին պետք է լինեն թարմ թխված կրուասանները, հացը, խմորեղենը: Տասնամյակների ավանդույթով՝ PAUL-ում աշխատանքի կազմակերպումը երեք հերթափոխով է կատարվում:

 Լուսանկարը՝ Մեդիամաքս

Ֆլագշիփային խանութ-սրճարանն այնպես է նախագծված, որ կարող է սպասարկել եւս 5 սրճարանի: Արտաքինից փոքրիկ թվացող երեւանյան առաջին PAUL-ը բազմաթիվ «գաղտնի» անկյուններ ունի՝ կրուասանների եւ հիմնական ուտեստների պատրաստման առանձին խոհանոցներ, պահասենյակներ, սառնարանային հատված, իսկ ներքեւի հարկում «հացի արքայությունն է», որտեղ ամեն խմոր հասունանում է իրեն անհրաժեշտ պայմաններում: Տարբեր համերի ու բույրերի ֆանտաստիկ մշակույթ է:

Համեղ «սեւ» բրենդն ու հանդիպումը Փարիզի նեղլիկ փողոցում

PAUL-ը Հայաստան բերելու որոշման հիմքում անձնական փորձն էր: Ճանապարհորդելու ընթացքում՝ օդանավակայաններում, երկաթուղային կայարաններում ու քաղաքների բազմաթիվ անկյուններում շատ էինք հանդիպում «սեւ» բրենդը: Սկզբում սիրեցինք դրա սուրճն ու կրուասանը, իսկ մեկ դարից ավելի ձգվող պատմությունն իմանալով՝ նաեւ ձեւավորած մշակույթը:

PAUL-ը ստեղծվել է 1889թ.-ին ֆրանսիայի հյուսիսում՝ Մայո ընտանիքի կողմից: Այսօր այն կառավարում է ստեղծողների հինգերորդ սերունդը: PAUL-ի հիմնադիրները հաց թխելու գործընթացում մի շարք փոփոխություններ են կատարել, օրինակ՝ սկսել են կիրառել հացի խմորի հունցման մեքենաները: Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետեւանքով բազմաթիվ երիտասարդներ կորցրել էին ձեռքերն ու հացի խմորը հունցելու համար պետք էր նոր լուծում մտածել, ինչն էլ արել են PAUL-ում: Նրանք նաեւ առաջինն են սկսել հասունացնել խմորը, որպեսզի ստացված հացն ավելի թեթեւ լինի:

 Լուսանկարը՝ Մեդիամաքս

Այս պատմություններն էլ ավելի ոգեւորեցին մեզ ու հիմնադիրներին առաջին նամակը գրեցինք: Պատմեցինք՝ ովքեր ենք, ասացինք, որ հետաքրքրված ենք PAUL-ով ու ցանկանում ենք այն ներկայացնել Հայաստանում: Իրենց էլ մեր պատմությունը դուր եկավ ու պայմանավորվեցինք հանդիպել: Հանդիպման գնացինք ես ու եղբայրս:

Սպասում էինք, որ մեզ խոշոր գործարան են կանչելու, բայց նշված հասցեն Փարիզի մի նեղլիկ, կոլորիտային փողոցում գտնվող PAUL սրճարան տարավ: Վաղ առավոտ էր, կրուասան ու սուրճ վերցրեցինք եւ բարձրացանք գրասենյակ, որը սրճարանի վերեւի հարկում էր: Փոքրիկ տարածք էր, որտեղ բոլորը խալաթներով էին, չկար դասական գրասենյակային միջավայր ու ակնհայտ էր՝ այստեղ գտնվող մարդիկ ներգրավված են տարբեր աշխատանքներում: Տպավորություն էր, որ մտել ենք մի ընտանիք, որն իր յուրահատուկ կյանքն ու մշակույթն ունի:

Հանդիպումը շատ ջերմ անցավ, ստորագրեցինք համագործակցության առաջին հուշագիրն ու մեզ թվաց՝ վերջ, բայց այդ կետից մինչեւ Երեւանում PAUL-ի բացում 5 տարի անցավ (ժպտում է – հեղ.): Մենք էլ չէինք սպասում, որ այսքան բարդ գործընթաց կլինի. շատ կարեւոր էր տարածքի ընտրությունը, մի շարք ապրանքատեսակների ներկրումը Ֆրանսիայից, հետո քննարկումներ, համավարակ, պատերազմ, մինչեւ հասանք կետին, երբ երեւանյան PAUL-ն իրականություն դարձավ:

Նույն կրուասանն՝ աշխարհի տարբեր անկյուններում

PAUL-ի բացման գործընթացում կարեւորագույն դեր ունի անձնակազմի ճիշտ պատրաստությունը: Հատկապես կարեւորվում է չորս ուղղություն՝ «pastry-շեֆ», որը հիմնականում քաղցրավենիքով է զբաղվում, «bread-շեֆ», ում պատասխանատվության տիրույթում հացն է, շեֆ, որը վերահսկում է խոհանոցի հետ կապված ամեն ինչ եւ սրահի օպերացիոն մասի ղեկավար, որի հիմնական խնդիրն է հետեւել ցուցափեղկին: Այն պետք է մշտապես հագեցված լինի ոչ միայն «cross selling» իրականացնելու, այլ նաեւ տուն կամ աշխատավայր գնալու ճանապարհին թարմ կրուասան կամ հաց վերցնելու հնարավորություն ապահովելու նպատակով:

Արտյոմ Խաչատրյանը Լուսանկարը՝ Մեդիամաքս

Երեւանյան PAUL-ի այս չորս ուղղության ղեկավարները բացումից առաջ մի քանի ամիս վերապատրաստվել են Ֆրանսիայում, աշխատել տեղի PAUL-ի տարբեր մասնաճյուղերում՝ փոքր ու մեծ, քաղաքի կենտրոնում ու արվարձաններում, որպեսզի հասկանան յուրաքանչյուր խանութ-սրճարանի յուրահատկությունը:

Բացումից մեկ ամիս առաջ էլ ֆրանսիացի մասնագետներն են եկել Հայաստան ու տեղում վերահսկել գործընթացը: Մեկ ամիս մենք աշխատել ենք «փորձնական ռեժիմով»՝ առանց հաճախորդների: Ամեն առավոտ ժամը 03:00-ին վառվում էին վառարանները, թխվում էին կրուասաններն ու հացը եւ ուղիղ ժամը 08:00-ին դրվում ցուցափեղկում: Այսպես մինչեւ PAUL-ի ղեկավար կազմը հաստատեց՝ «ամեն ինչ ընդունված ստանդարտներին համապատասխան է, կարող եք բացվել»:

PAUL-ի գաղափարախոսությունն է, որ աշխարհի բոլոր անկյուններում իրենց կրուասանները պետք է լինեն նույնն, ինչ Ֆրանսիայում, ունենան նույն տեսքը, որակն ու գինը:

Ուշ արթնացող Երեւանն ու հայ-ֆրանսիական մոտեցումների միքսը  

«Գալաքսի»-ում շատ ենք կարեւորում հետազոտություններն ու նոր նախագիծ սկսելուց առաջ ուսումնասիրում ենք շուկան, հասկանում՝ ովքեր են այդ ուղղության հիմնական դերակատարները: Մի ավանդույթ ունենք՝ բիզնեսը սկսելուց առաջ գրատախտակին պետք է կարողանանք գրել տասը տարբերություն ոլորտի մյուս խաղացողներից, եթե չգտնենք դրանք՝ չենք սկսում:

Մենք ցանկանում ենք ոչ թե պարզապես լավ աշխատող բիզնես կառուցել, այլ մեր հաճախորդների կյանքը դարձնել ավելի լավը, սահմանել նոր ստանդարտներ: PAUL-ի դեպքում դա «Art de Vivre»-ն է կամ ֆրանսիացիների ապրելու արվեստը, որը փորձել ենք հարմարեցնել հայկական շուկային: Հայ հաճախորդների մոտ դեռ այնքան էլ ընդունված չէ «grap and go»` վերցնել ու գնալու մոտեցումը, այդ պատճառով երեւանյան PAUL-ի սրահը երկու մասի ենք բաժանել: Առաջին մասում ամեն ինչ արագ է՝ սրճել, կրուասան ուտել ու գնալ, երկրորդ հատվածն ավելի «դանդաղ է»՝ այստեղ կարելի է ճաշել կամ ընթրել ընտանիքով:

PAUL-ի յուրահատկություններից մեկը առավոտյան վաղ նախաճաշելու կամ սուրճ խմելու հնարավորությունն է: Երեւանում շատ չեն տեղերը, որոնք շուտ են բացվում: Առհասարակ, մենք ուշ ենք արթնանում, իսկ Եվրոպայում ժամը 8-ին շատերը նույնիսկ բիզնես հանդիպումներ են անցկացնում: Կարծում եմ՝ այս մշակույթը Երեւանում էլ է քիչ-քիչ ձեւավորվում: Հատկապես տաք եղանակին նկատում եմ, որ մարդիկ բավականին վաղ գալիս են, սրճում ու նախաճաշում:

PAUL-ի բացման նախապատրաստական աշխատանքն այսքան երկար տեւեց, քանի որ մեզ պետք էր համատեղել հայ հաճախորդի ակնկալիքներն ու ֆրանսիական ընդունված մոդելը: Հայ հաճախորդը սրճարանի դեպքում ակնկալում է սպասարկում, այնպես որ, «ցուցափեղկին տեսնել, վերցնել, գնալ» ֆրանսիական մոդելին պետք է ավելացնեինք մատուցում ու դա անեինք այնպես, որ չտուժեր ներկայացված ուտեստների որակը: Կարծում եմ՝ հաջողվել է:

PAUL-ն՝ իրեն հասակակից երեւանյան շենքում

Ինչպես արդեն ասացի՝ մեզ համար շատ կարեւոր էր խանութ-սրճարանի տեղի ընտրությունը: Ֆրանսիացի գործընկերների հետ քայլել ենք քաղաքի բոլոր կենտրոնական հատվածներով, դիտարկել ենք Կասկադը, Սարյանը: Ցանկանում էինք, որ PAUL-ը բացվի պատմություն ունեցող վայրում: Արդյունքում ընտրեցինք Աբովյան 8 հասցեում գտնվող հին երեւանյան շենքը, որը կառուցվել է 1884թ.-ին ու պատկանել վաճառական Բարսեղ Եղիազարյանին: Շենքն ու PAUL-ը գրեթե հասակակիցներ են: Բարսեղ Եղիազարյանի սերունդները հետագայում այն ծառայեցրել են բարեգործական նպատակների, վերեւի հարկում հիվանդանոց է եղել, իսկ խորհրդային տարիներին այստեղ կոմկուսի քարտուղարների նստավայրն էր:

Արտյոմ Խաչատրյանը Լուսանկարը՝ Մեդիամաքս

Շենքի պահպանման տեսանկյունից մեծ գործ է կատարվել: Նորոգումը տեւել է երկու տարի: Շնորհակալ եմ ճարտարապետների թիմին, քանի որ ուշադրություն է դարձվել ամեն մանրուքին: Բոլորն աշխատել են մեծ զգուշությամբ, որպեսզի չվնասվի շենքի ֆասադը: Կարծում եմ՝ մեր ճարտարապետությունը պետք է ոչ միայն պահպանել, այլեւ՝ ճիշտ ընդգծել: Շենքի պատմությունը ոգեւորել է նաեւ PAUL-ի հիմնադիրներին:

Այսպիսով, ֆրանսիական մեծ պատմությանը միաձուլել ենք հայկական, երեւանյան պատմությունը:

Ֆրանսիական բագետը, հայկական «հաց կիսել»-ն ու PAUL-ը՝ մարզերում

Հացը Հայաստանի եւ Ֆրանսիայի մշակույթի կարեւոր ու ընդհանուր բաղադրիչներից է: Բագետը ձեռքին մարդը միանգամից ասոցացվում է Ֆրանսիայի հետ, Փարիզի ամեն անկյունում հացի բազմաթիվ տեսակներ են վաճառում: Հայերի համար էլ հացը շատ նշանակալի սիմվոլ է: Մենք սնվելուն խոսակցական «հաց ուտել» ենք ասում, որեւէ մեկի հետ «հաց ենք կիսում» ու բացասական նկարագրի դեպքում ասում՝ «անաղուհաց մարդ էր»: Մեզ մոտ սերնդեսերունդ թոնրում ավանդական լավաշ են թխում, Ֆրանսիայում՝ բագետ: Կարծում եմ՝ հայերն ու ֆրանսիացիները միշտ ոգեւորվել են միմյանց մշակույթով: Այստեղ, իհարկե, մեծ դեր է խաղացել Շառլ Ազնավուրն ու Ֆրանսիայի հայ համայնքը: Սա հաշվի առնելով՝ «Գալաքսին» շարունակելու է ներկայացնել ֆրանսիական բիզնեսները Հայաստանում: Համագործակցության մի քանի հուշագիր ենք ստորագրել, շուտով կլինեն կարեւոր նորություններ, ու այդ մասով հատկապես շնորհալալ ենք ֆրանսիական կողմին` ջերմ գործակցության համար:

Առաջիկայում «Երեւան Մոլում» կբացվի PAUL-ի երկրորդ խանութ-սրճարանը: Ընդհանուր առմամբ, մայրաքաղաքում նախատեսում ենք 4-5 սրճարան ունենալ, ինչից հետո կգնանք մարզեր՝ Գյումրի, Դիլիջան, Ծաղկաձոր: Կարծում եմ՝ հատկապես Գյումրիի դեպքում հետաքրքիր մշակութային նախագիծ կարող է ստացվել: Այս մտքով շատ ոգեւորված ենք:

Դժվարություններն ու պատասխանատվությունը

Դժվարությունները մեզ կոփում են, ավելի ուժեղ ու ճկուն դարձնում: Այո՛, այսօր Հայաստանում եւ Արցախում ծանր իրավիճակ է ստեղծվել, բայց հենց այս պատճառով պիտի կանգ չառնենք: Պիտի աշխատենք, պիտի կենսունակ լինի տնտեսությունը, պիտի աշխատատեղեր ստեղծենք ու հնարավորություններ ապահովենք մեր երկրի համար:

 Լուսանկարը՝ Մեդիամաքս

Ներկայում «Գալաքսի»-ում 2 200-ից ավելի մարդիկ են աշխատում ու մենք պատասխանատու ենք նրանց առաջ: Իրավիճակին դիմակայելու տարբերակներից մեկն էլ Հայաստան նոր նախագծեր բերելն է: Ես շատ եմ սիրում մեր երկիրը, իմ երեխաները` երկու դուստրերս ու որդիս այստեղ՝ հարազատ քաղաքում են մեծանում: Ուզում եմ, որ նայելով մեզ, նրանք տեսնեն՝ պետք է մնալ, աշխատել ու լուծումներ գտնել սեփական երկրում:

ավելին
«Նավապետ Քիդ»-ը կանգնում է կրթության կողքին
Երեխաների մոտ կրթության հանդեպ հետաքրքրությունը եւ ֆիզիկական ակտիվությունը խրախուսելու նպատակով «Երեւան Մ ...
22 Նոյեմբերի, 2022
ԱՎԵԼԻՆ
Գաբրիել Ավետիսյան. «Փորձում ենք կանգ չառնել ու առավել ակտիվ աշխատել»
«Խրոնոգրաֆ» խանութ-սրահն առաջինն էր Հայաստանում եւ տարածաշրջանում, որ հաճախորդներին առաջարկեց բարձր դասի ժա ...
27 Սեպտեմբերի, 2022
ԱՎԵԼԻՆ
Ռիմա Խաչատրյան. Ցանկացած բիզնեսի հիմքում մարդիկ են
Տաղանդների ներգրավումն ու մարդկային ռեսուրսների կառավարման ոլորտն առհասարակ, այսօր որոշիչ դեր են խաղում բազ ...
09 Օգոստոսի, 2022
ԱՎԵԼԻՆ